Djavolji rečnik

BEZOSEĆAJAN – obdaren velikom snagom da podnosi zla koja spopadaju druge
SLAVAN – Upadljivo nesrećan
DIVLJENJE – Naše učtivo priznanje da neko drugi liči na nas
DOSELJENIK – Neobaveštena osoba koja misli da je jedna zemlja bolja od druge
DRUGAČIJE – ništa bolje
DUGOVEČNOST – neuobičajeno produžavanje straha od smrti
DVAPUT – jedanput previše
EGOISTA – osoba koja se više zanima za samu sebe nego za mene
ENTUZIJAZAM – mladalačka boljka koja se da izlečiti malim dozama kajanja uz spoljašnju upotrebu razočaranja
ISTORIČAR – tračara velikih razmera
ISTORIJA – uglavnom lažna priča o uglavno nevažnim događajima, koji su posledica dela uglavnom pokvarenih vladara koji su se služili uglavnom glupim vojnicima
IZVINJENJE – osnova za buduću uvredu
MAJMUN – životinja koja živi na drveću, a naročito se često sreće na porodičnim stablima
NERELIGIOZNOST – najvažnija od velikih svetskih vera
PASOŠ – dokument koji se izdajnički izdaje putnicima da bi ih sve označio kao „strance“ i tako izdvojio za naročito maltretiranje i ponižavanje
PLJAČKAŠ GROBOVA – onaj koji potkrada crve
PREDZNAK – znak da će se nešto dogoditi ako se ništa ne dogodi
NAPREDOVATI – steći nprijatelja
R.I.P – nehajna skraćenica za „requieseat in pace“ (rest in piece – počivaj u miru) koja svedoči o nemarnoj dobroj volji prema mrtvima. Medjutim, prema učenom dr. Drigu, originalno značenje ovih slova bilo je samo „reductus in pulvis“ (pretvoren u prašinu)

Embruoz Birs „Djavolji rečnik“

Smrtna čovečija priroda

Samo po sebi je jasno da čovek, sve dok se razmnožava kao životinja, i umire kao životinja. Ali je isto tako jasno, s druge strane, da samo uzdržavanje od polnog akta ni u kom slučaju ne spasava od smrti: osobe koje su sačuvale nevinost umiru, umiru i uškopljenici; ni jedni ni drugi nemaju neki naročito dug život. To je i razumljivo. Smrt je, uopšte, dezintegracija bića, raspadanje sastavnih činilaca. Ali, podela na polove – koja se ne ukida njihovim spoljašnjim i prolaznim sjedinjenjem u polnom aktu – podela između muškog i ženskog elementa ljudskog bića je već sama po sebi stanje dezintegrisanosti i početak smrti. Prebivati u polnoj podvojenosti znači prebivati na putu smrti, a ko ne želi ili ne može da siđe s tog puta, po prirodnoj nužnosti mora da ga prođe do kraja. Ko podržava koren smrti, taj će neminovno okusiti i njen plod. Besmrtan može da bude samo celovit čovek i ako fiziološko sjedinjenje ne može istinski da vaspostavi celovitost ljudskog bića, onda to znači da to lažno sjedinjavanje mora biti zamenjeno istinskim sjedinjavanjem, a nikako ne uzdržavanjem od svakog sjedinjavanja, tj. težnjom da se očuva in statu quo podeljena, razbijena, pa, prema tome, smrtna čovečija priroda.

Solovjov – Smisao ljubavi